Anger Management                                                                                              

(GROEN)          er op terugkijkend 

Kijk ’s aan Bas, hoe ver we zijn gekomen. Het was even wennen, maar toen al na 2 sessies had ik de 90 seconden regel geleerd, deze houd in dat een plotseling opgekomen emotie zoals bijvoorbeeld woede na 90 seconden , gun het wat tijd, weer wegzakt en uitdooft.

Ook vertelde je ons dat wij mensen een reptielen brein hebben,  dit is ons kleinste brein en oeroud. Dat reptielenbrein van ons, daar diep van binnen in de schedel ‘wil’ maar 1 ding, Niet uitgeroeid worden!  Daaromheen gevormd ligt ons mensenbrein, waar een soort filter in zit.

Wat kun je met die filter ?

Je kan deze zelf controleren, de gaatjes in de filter verkleinen, dichtdraaien of hoe je het ook wilt noemen. Telkens wanneer er van buiten je hoofd teveel troep, geluiden, kleuren, in het oog springende details, stemmen, en geuren – kun je geuren filteren? –

op je af komen kun je de filter gebruiken in je mensenbrein zodat niet  alles meteen doorstroomt en in het reptielenbrein terecht komt, want dan kan de pleuris ( donkerrood) uitbreken en kan het goed mis gaan met je gedrag.

Wist je dat je imaginair naast de filter een kleurentabel kunt leggen ( een banner tegen de muur of pilonnetjes op de vloer werkt ook ) de kleuren daarop staan weer in relatie met de emotie die je beleeft of voelt opkomen. Je eigen KNMI in je hoofd. Groen, de filter werkt goed ( je voelt je neutraal, ontspannen beheerst) langs Geel, Oranje ( het stormt) naar Rood oplopend tot Donkerrood…( het zwart voor de ogen)…de filter werkt niet en de gruwel sluipt binnen, de dijken breken door… 

Dus  sluisdeuren dicht draaien als het je teveel wordt, zodat niet telkens alle drap, blauwalg en oude fietswrakken erdoorheen drijven. Maar wel de koffie.

Hup de filtergaatjes dichter, verkleinen. Ik gebruikte het meteen, zo filterde ik in den beginne er gelijk al hele lappen tekst van dat therapeuten jargon van je  uit Bas, een mens kan maar zoveel verwerken en opslaan hee. Ik was vastberaden wilde perse volhouden, en kom op we hadden nog 5 sessies voor de boeg toen. Filteren dus !

Hup de sluizen dicht, als Poef de notaris klerk – mijn collega zeikerd en boze man  in ons PMT groepje – telkens weer opnieuw eenzelfde tergend lange litanie aanving over zijn klootzak Baas.

En het werkte, iets leren en datgene onmiddellijk in de praktijk toepassen dat vond ik geweldig Bas, je gaf handvatten, iets waar je wat mee kon. Echt ik had het slechter kunnen treffen met een therapeut als jij.

Er valt nog een hoop te leren  je bent jong maar er schuilt een serieus en professioneel hulpverlener in je, dat komt wel goed.

PS   onthoud , ik ben de boze man,  jij hebt je school afgemaakt Bas, ik niet.

En Poef ik hou ook van jou en wens je het allerbeste…’zet hem op g.v.d.!’

 

(GEEL)      hoe het begon 

Nadat een ‘opgetuigd’ gesprek tussen mij en mijn ex-vrouw – met daarbij aanwezig ons beider huisdokter Hans de Veer ingezet als mediator – uitliep op een mislukking.

Het was de bedoeling dat het gesprek (de meeting) zou gaan over de opvoeding van mijn 2 jongste kinderen, en  ik die zijn zorgen kenbaar wilde maken aan mijn ex-vrouw, met de man met Gezag daarbij als ’n soort Getuige? De zorgen die ik had over hun veiligheid, en zij mijn kinderen moeten leven onder het zelfde dak met mijn ex-vrouw.

Maar tot een ‘goed’ constructief gesprek kwam het niet.

Mijn ex-vrouw zat met een koptelefoon op haar hoofd en las ondertussen ook in een zelf meegebracht boek.  Ik ging compleet door het lint aan het eind van die vrijdagmiddag ( schelden als een dronken Russische bootwerker… and then some) in die anders altijd serene ruimte en behandelkamer van de dokter. Na wat gekalmeerd te zijn een paar dagen verder nam ik het advies van Hans ter harte om toch eens wat extra aandacht te gaan schenken aan de woede die er blijkbaar in mij raast.

Er zijn cursussen beschikbaar op de hulpverleningsmarkt die je daar bij kunnen helpen en wie weet van je woede verlossen zo vertelde hij me. Zo gezegd zo gedaan dus ik ben met dit verhaal naar mijn eigen head doctor gegaan,  hij vond het een prima idee en schreef meteen een verwijzing voor mijn deelname aan de zogenaamde PMT – Psychomotorische Therapie.

(ORANJE)      omgaan met twijfel

Afijn we moeten verder, begonnen met de therapie;

da’s allemaal goed en wel je woede leren beheersen, maar schelden, op zijn tijd een flinke keel opzetten vind ik erg vermakelijk en het geeft me een pak energie Gast!

Kwaad worden schijnt zelfs gezond voor je te zijn –  kwaad worden gezond voor je ? het moet niet gekker worden – ja,  zo valt te lezen op een van de 5  A4-tjes  uit Bas zijn zelf in elkaar gestoken cursus/therapie…het is trouwens een work in progress deze cursus, wat ik zeker het vermelden waard vind…tijdens de therapie maakt Bas geregeld fotografietjes met zijn iphone van het flipboard met daarop zelfgemaakte tekeningen, verwijdert typefouten en ook maakt hij  aantekeningen tijdens of na onze groepsgesprekken.

Per sessie, donderdag om de week komen er nieuwe A 4tjes bij en wordt de cursus dikker & dikker. Gelukkig valt het meegegeven huiswerk tot nu toe mee voor mij en Poef. Wat ons wel gevraagd wordt is om zolang de therapie loopt wekelijks een staalkaart van gevoelens in te vullen.

Een schema met de dagen van de week en daarop de 4 basis gevoelens. Deze 4 emoties tellen per dag 100% op , dus bijvoorbeeld; dinsdag voelde ik me 40% boos, 20% bang, 20% blij, en 20% bedroefd enzovoort elke dag van de week. Dit is feitelijk de enige opdracht voor thuis na iedere sessie, zoals ik net zei, het huiswerk valt reuze mee – wat meteen ook Bas zijn Levensbehoud betekent –  dit is een grap want ik ben geen gewelddadig mens, ik moet er wel erg hard om lachen als ik zoiets op schrijf en zo blijf ik naast het boos zijn gemiddeld 20 % blij per dag begrijpt u,  want Wie schrijft die Blijft!

Vergeet niet dat wat we behandeld hebben thuis noggus goed door te lezen.

( ROOD)    naar bloedrood  

Hoe ik het eerst wilde schrijven – het laatste hoofdstuk op naar een donkerrode climax – het was de voorlaatste sessie van een serie van 7 en begon als volgt:

En wat vindt je er eigenlijk zelf van. Hoe het gaat? Wil het ’n beetje lopen de Psychomotorische Therapie…we zijn nu 6 weken verder, ben je tevreden met je eigen optreden Bas ?

Of ik weet waar Poef is?

Poef is stil nu, daar hebben we ’n kwartiertje geen last meer van Bas, die ouwehoer heb ik zonet knockout geslagen in het materiaal hok en hem tussen 2 dikke blauwe matten gelegd ( hij begon weer over zijn vrouw…mijn handjes begonnen te jeuken en).. nee joh niet met de aluminiumknuppel waar we vorige week mee geoefend hebben op de volleybal, een gedoseerde 80 % klap met de knalrode rubber knots was voldoende… maak je geen zorgen die komt zo wel weer bij …bekertje water straks…raampje open frisse lucht…we zeggen dat hij er bij binnen komen al erg broos uitzag, hij struikelt, stootte zich…tegen het klimrek…werd wit als gips…

Dus Bas…kom op nu wil ik wel ’s weten…lucht jij je hartje ook eens, daar hoef je je niet voor te schamen hoor…nee niet bij een blanke boze gek als ik…tegen mij kun je praten verder niemand die het hoort nu, we zijn met zijn tweeën..mondje dicht, ik vertel echt niks door ( niks hier vertelt verlaat deze gymzaal)…kom op vertel

Wat wil ik weten ? Nou wat ik me voortdurend afvraag? als ik de hulpverlener aan het werk ziet…jij…ben jij liefhebber van de psychiatrisch gestoorde mens?…ga je graag om met verwarde zielen? en waarom wil je ze zo graag helpen?…de zwakkere, de manken…hoe vaak zijn ze de moeite van het aanhoren waard? Red je letterlijk wel eens iemand? als je je therapie draait ?..elke dag…wat bezielt jou?…verlos je werkelijk wel eens iemand van zijn lijden?…kom je dan zelf even los van de grond, ga je dan met een goed gevoel naar huis

Wat roert jou, helper van mensen…dat is wat ik wil weten…wat roert jou zacht ei ? wat roert jou zacht ei…werkelijk dit stukje schrijft zich zelf ha!…ploep 40% blij op een doordeweekse dag erbij voor mij…zacht ei…

Maar dat ga ik niet doen. Ik schrap de boor – de therapeuten en hulpverleners – in de grond versie. Want wat voor miezerige eikel zou ik zijn , het laatste hoofdstuk ROOD, in die (hij afzeikt) versie zou op zijn best een erg ingekorte en slappe kopie worden van Keefman, het verhaal uit 1972 door Jan Arends( welk verhaal in mijn achterhoofd zong toen ik er aan begon), een Arie Boomsma versie van dat briljant korte verhaal , ’n ijdel bezinksel, dilettantisme, een vroegtijdig kaal wordend stukje tekst, snel weer vergeten door de lezer hoogstwaarschijnlijk.

Nee het kan anders, en doordachter.

Als volgt: Wel omdat dit laatste hoofdstuk nu eenmaal de titel ROOD naar bloedrood heeft meegekregen en ik de vorm zeker hebt omgegooid – ja je doet het allemaal zelf zak hooi – moet ik naast boosheid en woede toch ook de waanzin aanstippen.

Aan het eind gekomen van de therapie ben ik niet langer bang voor mijn woede, en – daarom was ik er in the first place aan begonnen – ik word niet meer zo rap boos, niet meer om ieder akkefietje ! Zolang ik binnen blijf, alleen in mijn flat is er geen enkel probleem, ik bedoel maar.

Ik voel zeker ook geen woede of boosheid naar de hulpverlener of dokter. Dat zou zorgelijk zijn. Ik ben Keefman niet. De woede en de gruwel die er zijn blijven bij mij, zijn van mij en ik gebruik ze wanneer ik wil, in opdracht van mij.

Waarom het woord bloedrood gebruikt in de titel?

Bloedrood staat hier voor mijn constructieve waanzin – het is een korte weg van woede naar waanzin –  dik rood, prachtig rood dat stroomt , warm en waanzinnig…stroomt waar het niet gaan kan, stroomt uit in beelden, bloed serieuze en waanzinnige beelden, mijn woede houd zich waanzinnig staande in ze, er zit een systeem in nu…soms stiekeme sappen, maar vaak helemaal open en bloot, zie het lijden in het werk, zie die portretten! Lees de poëzie in mijn tekeningen, en andersom! Zie de waanzin! Prachtig!

De doses Diazepam ophogen…wat? Nee laat maar…duurt maar 90 seconden en zakt weer vanzelf, ik zie u weer over een maand dokter…genoeg over mezelf.

Dankzij Bas zijn kundigheid en inzet heb ik de 7 sessies voltooid!

Gewoon in het streekziekenhuis A. bij mij om de hoek.

Daar werken ook zijn collega’s, hardwerkende mensen zijn het, hulpverleners, chirurgen, therapeuten, dokters, kinderartsen, psychologen en mijn eigen head doctor.

Ik heb ze lief in Goud en Groen, en ben trots op ze!

(want wat er nodig was en nog altijd is – aan tijd, arbeid en geld, pillen, geruststellen, pappen en nathouden – om de identiteit Sacha Kortman levende en de machine draaiende te houden, pfff…Mensch dat weet wat..)

 

Lente Lied 

Vanuit de schemering

een Lente lied voor de concertmeester

( Spook! van de beeldende Kunst)

nu hij de denkbeeldige grens van zijn 53ste Levensjaar

bijna kon aanraken

de Maaier weer een stapje dichter genaderd was

toen hij dacht ik denk teveel

altijd dag voor dag

reeds lang gestopt met het roken van sigaretten

paddenstoel andere soorten tabak

na 10 jaar het braaf slikken

een nauwkeurig uitgevlooide mix

van wonderpillen & sterrenstof

op voorspraak van de dokter

waardoor besluiteloosheid en uit het raampje staren

met 23,4 % zijn afgenomen

aanvalsdrang & daadkracht

met  De Grote Vijf  zijn toegenomen

bij het ochtendgloren begonnen met Schilderen !

 

zondag in augustus,     (2018)

Wel ’s gehoord

van de artiest Sacha K.

hij liep

zijn eigen ontworpen labyrint in

en verdwaalde ( de rukker)

verdoofd omdat

hij bedacht

ik heb mijn leven al achter de rug

voor de derde, vierde vijfde keer

kan zoiets?

en toch moet het nog beginnen

snapt u het snap ik het,

hij werd boos

maar weer een therapie proberen

blij eraan begonnen

hahaha – hihihi –  ti-ki-po-ko-pi

maar meestal

was hij bang

emoties

tis afvalscheiding

mijn eigen huis vergeten

maar weer ’s aan  therapie begonnen

ge -Jiskefet

lokatie; een gymzaaltje

beneden in het souterain

van een hospitaal

niet ver van de PAAZ

om de hoek

en wie weet

tikken ze jou op de schouder

dus pas op, pas op

maar gelukkig is er een God

groot als een speldenkop

in de vorm van een theepot

ergens zweeft tie

mijn hemel ja

en de aarde draait

en draait maar

is Mars echt rood ?

ja het is echt waar

water is nat

praten, praten, praten

nou dat weet wat

ieder speelt zijn rol

ieder doet zijn ding

wat stelt het voor

is het niet jammerlijk dit bestaan?

je gaat liggen & crepeert

of je loopt door

hihihi – hahaha – ti-ki-po-ko-pi.

 

 

Zelfportret juni ’18             (naar Voltaire)

Het is niet zo

dat ik moe ben

niet meer kan

de machine draait

maar het voelt

alsof mijn kop

geklemd

in een bankschroef zit

ik de gesloopte tijd

volle zakken puin

aan mijn enkels gebonden

met me meesleep,

ogen gesloten

maakt in een zelfportret

dat ene pixeltje

wat hij zoekt

die unieke kier

in de geschiedenis geschapen

het gat waardoor

hij naar een

Verlichte toekomst kroop.

 

IJsland I

Denkend aan IJsland
vertrapt voor even
dit middelmatig intellect
dompelt me onder
aan vulkanen
mijn weelderige kinderen
snijdt Sjostakovitsj
Muziek,
O kristal helder glas
Diazepam & een half uurtje
stevig wandelen
elke dag op mijn eiland
kom ik door.

Zomer in mei 2018

Voortaan beter eerst een injectienaald
in mijn linker oogbol steken bij het opstaan
nog voor m'n ochtendkoffie
dan kan de dag enkel meevallen,
de Marktplaats klant die na 17 berichtjes
over en weer nog twijfelt over de prijs 
natuurlijk Hollandse Krent
en het 'bij nader inzien' 
toch teveel moeite vind 
om van Oosterhout helemaal naar Breda
af te reizen,
dan de Tokkie met hond-rat
op de arm ( en dat doet maar, en dat doet maar)
'mevrouw' die de rij orde 
natuurlijk nog steeds niet doorheeft
in de Jumbo
voor de Steen Oven Pizza
stapje naar rechts als je besteld hebt
Stuk Verdriet!
niet blijven dralen voor het bestel gedeelte
met je rat-hond, hond-reptiel whatever 
likkend aan je getatoeëerd onderarmpje 
want zo ontstaat er een enorme rij...en dat doet maar,
nu ja en om zo'n dag dan af te pilzen
de kers op de boom
hoor je - 
net als je je benen hebt uitgestrekt
hoofd in de nek,
nog even wil genieten
van de zoele lauwe avondlucht 
- vanaf het mega podium
dat al 4 weken in je KMA achtertuin drijft
zenuwen aanvretende Salsa klanken komen, 
(ik zweer 't je met Turkse of Salsa muziek kun je me pijn doen)
'het begin van een lekker lange 2de Set!'
gilt de leadzanger enthousiast in de microfoon,
en Ajajajaaay mi Corazon of zoiets dergelijks 
Waar kan ik schuilen
Waar kan ik heen
als ook niet op een eenzaam balkonnetje
in de schemering
half 10 op een zomeravond in mei 

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

      





MACHTELIJN    ( voorjaar 2009 )                 
                                            
Ze kijkt me aan kastanje bruin en nuchter
als een zeebries
door haar ogen ziet de dichter zich opnieuw
op staande voet, hoe zalig verlies.
Ze kijkt me aan, op 'n krotzolder 
onthult een passpiegel mijn Dantesk bleke lijf
keukenzeil ruikt er naar curry, in 't 
trappenhuis gilt 'n seniel oud wijf.
Ze kijkt me aan, mooi zondagskind van 
een zoete lente die naar hartenlust begon 
tijd is verstreken, heb wat nieuwe
woorden geleerd deed dingen die ik niet kon. 
Ze kijkt me aan vanuit een kille
ochtend nevel in de havenstad R
op 'n plein mijn automobiel achtergelaten 
voor dood naja bijna,te voet verder.
Ze kijkt me aan, nimfijn -
Machtelijn - engel van de hoogste rang, 
naar 'n Praagse zomer met de nachttrein
je moeder toen( Amai)..ik bang sigaretten rokend
op de gang.                  
Ze kijkt me aan, haar geluiden
van zijde en een dozijn armbanden rinkelen,
stopt ze me met haar fiets, we raken elkaar
mijn dochter, here comes the sun.  


 

Paganini

 

Wat voor Kunstenaar zou ik zijn

voorstellen

als ik niet ook een Fantast was ?

Eens lag ik op een naar diesel en schimmel

riekend  gevonden stuk karton

aan de Antwerpse dokken

onder een camion

2de Kerstdag 1991

ik en de Sovjet Unie vielen uit elkaar,

nu luister ik Paganini op mijn headphones

(schrijf ’t op proleet: Viool Concert 1 door Hilary Hahn)

opgetild van harde grond

zweeft de Fantast

verder boven de City B

vervagen zijn moeder en vader

nu al

zachtjes

bevend.

 

Sarah Huckabee Sanders

Sarah Huckabee Sanders is de perschef van het witte huis

en ik heb met haar te doen…

waarom?
tja dat is het ‘m net, dat weet ik niet…nog niet

omdat ze opvalt en uitsteekt net als haar baas T.
wat is er met deze vrouw dat mijn gevoel prikt

komt het door haar uiterlijk

is het de naam

hoezo wil ik ’n reportagedicht over haar schrijven.

Sarah Huckabee is een intelligente

godvruchtige vrouw
ze heeft gevoel voor humor,

én ze is erg fanatiek

een bijzonder mooie combinatie van kwaliteiten


maar waarom voel ik me in haar in ?

Omdat je aan ziet komen dat ze gaat vallen
omdat ze gaat falen net als haar voorganger
zie afkorting: na haar komt er gewoon een nieuwe S.S.’er
zijn de Amerikanen Sarah binnen een maand alweer vergeten
…Next
Maar wat kan mij dat eigenlijk schelen

Sarah kent mij niet

ik ken haar enkel van tv ’s nachts wanneer ik CNN kijk

als ik ’s nachts geen tv zou kijken dan bestond dit gedicht niet

dan bestond heel Amerika niet eens

met Sarah erin..

Sarah is de tweede persvoorlichter van the White House

in minder dan een jaar tijd,
zij
moet er voor zorgen dat het regime van haar baas

een volwassen en standvastig imago krijgt

haar baas is De Sterke Leider ,

een held van het Volk, hij is het Volk

er bestaan geen leugens

en de leugens die er zijn mag Sarah wit wassen

voor haar collega’s

voor de camera’s

Sarah wast De Sterke Leider wit

dag voor dag

Een gigantische opgave, ga d’r maar aan staan
Sarah Sisyphus…

Kijk, een nieuwe dag gloort voor het bewind

de pers wordt voorgelicht de zaal vol zoemt en siddert

ze is er klaar voor

ze drukt de nagels van haar linkerhand diep in de rand van het katheder

met de rechter wijst en prikt ze…

naar het journalisten gespuis daar onder 

ja jij daar ja…ja toe maar kom maar op
ze geniet als ze kan prikken

sparren

als ze mag uitdelen

het regent vragen, allemaal aan haar, iedere dag

maar het zijn godver wel veel vragen,

en de meeste zijn uiterst gemeen en gericht aan haar baas

maar zij Sarah is zijn wachter

nachtblauw de vlag die hem uit de wind houdt

( doorzichtig is haar jurk tot net boven de knie)

zo vol in de strijd

voor het oog van de camera is de persvoorlichtster zeker

geen onaantrekkelijke vrouw,

als je van het occulte houdt

en haar grimeur máát weet te houden

met de grijs-zwarte oogschaduw net voor uitzending,

nee niet de dagen, waarop die opmaak nicht

nog bezopen is van de nacht tevoren

dan doet hij maar ’n dotje, en kladdert maar wat

in de rondte

Dan krijgt je: zwarte dikke strepen…de make up artiest blijkt een labiel

mannetje, aangenomen door Melania

Zwarte strepen on top of:

Sarah’s prachtige ree-bruine ogen, die ongelijk zitten

het is geen scheelzien,

maar  haar ogen staan niet  echt lekker op de zelfde hoogte naast de neus

En wat ziet het Volk ?

De camera is meedogenloos

zij zien een mens grote racoon in een jurk

die de verzamelde Pers van het machtigste land op aarde toespreekt !

( ik gebruik ook drugs, dagelijks, nee echt…ik zit voor het flatscreen samen met haar kinderen op de bank en kijk naar mama Sarah de racoon)

rephrase:… de rapen zijn gaar

iedereen ziet dat Sarah het zwaar heeft

duizend gemene vragen, op zo’n Pers dag

iedereen ziet ’t , iedereen

het zijn teveel vragen

waarvan ze de antwoorden moet oppoetsen

weet ze nog wat ze hoort, wat ze zei?
zoals ze daar staat & praat,

ze staat weer op,

valt, trekt zich op met een laatste nagel aan het katheder

praat, praat, praat en praat,

valt, struikelt en staat weer, 

praat, en het blijft vragen regenen

wanneer achter haar

schaduwen opdoemen op de muur,

handen

handschaduwbeelden,.. hophophop

een hand wrocht zich in een konijn

een rondje voor het oog, 3 vingers maken de oren…

hophophop gaat het schaduwkonijn

het oogje van konijn wordt een kontgaatje

naast het kontgaatje groeit de andere hand tot enorme klauw

het kontgaatje raakt in paniek

de schaduw bibbert

de klauw en het gaatje zitten elkaar achterna

alles in het schimmenspel loopt door elkaar heen en over elkaar heen

de schaduwenklauw graait naar Sarah’s benen

het kontgaatje is verdwenen van het toneel
de ruimte achter Sarah trilt als een luchtspiegeling
Sarah merkt ’t maar durft niet om te kijken

voor geen goud kijkt ze om

oorsuizen en hartkloppingen nemen het over

Sarah verstijft en kijkt de zaal rond…

ondertussen blijft het maar vragen regenen
een lange schaduwvinger glijdt over haar gezicht,

haar hals

haar keel voelt droog

Sarah gaat verder,

en blijft de hongerige journalisten onder haar aanwijzen

een jonge journalist op de eerste rij heeft ’n vraag,

steekt zijn hand op…
op dat moment glipt de schaduwvinger weg van Sarah’s hals

zo de coulissen in

niemand ziet het

de jonge journalist ziet het wel ( alleen hij ?)

nog met zijn opgestoken hand kijkt hij kort weg van Sarah

Wat is dat Ding..?

De zaal valt stil,

een hoge pieptoon vult het hoofd van de jonge journalist,
hij kijkt weer naar Sarah op het podium

nu zijn ze met zijn twee, alleen hij en Sarah

het gepiep gaat pijn doen 

zo hoog is dat gepiep

Wat is dat Ding..?

Sarah fronst…schraapt haar keel

iets trekt er aan de binnenkant van haar gefrons

de frons verandert in een zwart gaatje…what the Fack

Sarah schraapt en gromt

de jonge journalist kan zijn ogen niet van het gaatje houden

uit het zwarte gaatje komt de zélfde pieptoon als,…hoe ?
als het gepiep dat binnen in zijn eigen hoofd,

Sarah maakt een grimas
het gaatje scheurt en wordt groter trekt de huid los,

het breekt

er is geen houwen meer aan

haar bruine ogen zijn los geraakt en rollen over haar gezicht

in blinde paniek

het zwart gaatje is een Gat geworden, in het zwarte dááronder – nog ’n verdieping lager – gaapt een afgrond 

heel even stopt het..,

een oog is blijven plakken op een jukbeen, het ander oog ergens in een mondhoek

de ogen kijken elkaar scheef en verschrikt aan ( ze knipperen naar mekaar om hulp),
opnieuw bewegen Sarah’s grote oogbollen,
ze kijken in het pikzwart Gat,

in het midden van wat er nog over is van haar gezicht,

er is geen bodem…dan smelt haar gezicht,

de ogenbollen spatten, vloeibaar geworden stromen ze weg

met de huid

rotte eieren lucht is het allerlaatste briesje op Sarah’s huid. 

Op de achterste rij moet iemand keihard niezen 2 keer, 3 keer,

iedereen in de zaal draait zich om en zucht
het niezen stopt, gelach…journalisten draaien zich weer naar Sarah op het podium

de vragen zijn terug

de jonge journalist op de eerste rij raapt zijn laptop van de vloer

deze was gevallen

wat het zwarte Gat was is weer het kleine streepje net boven haar neus,

dat donkere fronsje,

is het enige wat er nog van over is en dat paar grote bruine ogen bij elkaar houdt,
en dat raakt me,

dat fronsje van Sarah

ontroert me

for God and Country
opstandig fronsje,
want
The Show Must Go On. 

 

Test  zondag 18 februari 2018

Ergens op het snijpunt                                                                                                                                 tussen feit en verzinsel,

daar waar allerlei vreemdsoortigs                                                                                                       een eigen leven gaat leiden.  ( tekst van Lauren Slater)

 

Zundert 5 december 2017

Hee ma
heel dapper, jaja reeds 3 weken
is hij gestopt met Seroxat,
in de 115 langs baantjespad
het is die ander die ‘t me moet uitleggen….
de hel zijn de anderen
die me vertellen hoe te genieten
als dat al iets is
is mijn huilen genieten
gestopt met drugs
moet ik huilen als ik Sinterklaas zie..
huilen om een lach
moet ik huilen om een kale tak
moest huilen als n klein meisje toen ik de lichtgroene envelop in de brievenbus liggen zag,
het stukje plakband Jij erop
heldin.

 

Balkon ( naar Boris Rizji )

De avond zon
schijnt op de Grote Kerk
en recht krom
als een asperge
duwt ze
haar grauw
en afgetrokken wit
de blauwe lucht in
het licht
maakt indruk,
op een balkon
zit ik een hoog
achter
en gluur
over de reling
mijn voeten hangen
tegen de tralies
languit….
ik zit in een kooitje,
schuin onder me
speelt in de arcade
een trompet en sax
Jazz oude stijl
blaast vals
mijn luie tenen
3
oude mannetjes
bewegen houterig
als kinderspeelgoed
een blonde vrouw danst met een parapluutje
ze heeft jouw handen
het Jazz kwartet
ze lopen
richting de stad
en hun toeterklanken
laag vliegen
het veranderd
in janken
van ’n scooter
die ze meeneemt
tot ze wegkwijnen
de geluiden
onder een zelfde boog
aan het eind
van de straat en verdwijnen
een hoek om.

 

Donker Zwart Varkentje,

Je bent prachtig Donker Zwart
Varkentje,
pootjes op de toetsen, je zit mooi
rechtop
streng en ontspannen, alsof een lach je inpakte
en vasthoudt aan het grote instrument.

Luister,
dit is een verhaal
van Donker Zwart Varkentje
de bloedstollend mooie
muziekjuf;
zij is een wijs dier
dat altijd hard werkt
onderweg naar de volgende les.
Allegro… hoor toch ‘s,
hoe het geklikklak van haar
hakjes
stalen traptreden geselt
’t laat galmen tussen de kale
muren
van haar muziekkasteel
op naar het eind
van een verlaten gang
achter een deur
waar haar verfijnde stem werkt
het ronde raampje in de deur beslaat.

Als de muziek stopt,
de piano gedooft
en ze alleen met haar iPhone is
dan…
drinkt ze om te ontspannen
kopjes cappuccino,
aan de rand van een bos
op een terras overgoten
met bloederig november blad
een dag als vandaag
vrijdagmiddag,
Varkentje zit en nipt van haar koffie.

Maar iets is anders vandaag …
tussen de losse blaadjes sist er wat
Donker Zwart Varkentje wil hier
weg
het terras af, onverwijld
staat ze op en vertrekt de cappuccino
achterlatend
het bos in.

In het bos slentert ze een
slingerpad af
dat ze dromen kan, onder oude platanen,
en vertrapt een dode tak, krak…
Varkentje kijkt omhoog
daar boven het bladerdek
daalt een bosnimf neer,
een hemels wezen
gedragen in een zilver-turquoise nevel
Varkentje’s mond valt open,
recht voor Varkentje’s neus
hangt de bosgodin;
‘dat treft dat ik jou hier tegenkom’ zegt ze,
Donker Zwart Varkentje denkt: ‘ What the Feck…,en
wat heb ik nou aan mijn fiets hangen…’
De spieren in Varkentje’s bevallige pootjes voelen wat slapjes
als de mistige bosnimf
vliegensvlug beweegt
een dubbele salto achterwaarts maakt,
en nu geruisloos blijft zweven
ter hoogte van Varkentje’s rechter oor;
‘nu zullen we het krijgen’ denkt Varkentje

de bosnimf fluistert: ‘ Ken jij Krullen Wolf, varkentje?’
‘Jajaja… ik ken Krullen Wolf,
heb met hem gewerkt
aan de muziekschool in de Molenstraat
werkelijk een artiest
met een goed muzikaal oor,
een uiterst charmant dier ook ’

‘ Wist je trouwens dat hij dichter is
en een van zijn gedichten aan jou opdraagt Varkentje
het is een nieuw werk
pas geschreven én nog ongelezen
ik heb het toevallig bij me.’
zegt de nimf
‘ Ik weet nergens niets van mevrouw nimf .’ antwoord Varkentje…
‘ maar het heeft er alle schijn van,
dat u speciaal voor mij dit bos in bent komen zweven
met exact dit speciale gedicht onder uw nimfenvleugels
om het nu onder mijn neus te schuiven
dus waarom ook niet,
kom maar op!’ zegt varkentje.

Het gedicht van de Wolf:

Ergens niet ( heel) ver weg
bestaat een parallelle wereld
waar het altijd schemert
daar stipt mijn denken aan jou
een plek aan op de tast
waar we heen zouden kunnen,
bang hoef je niet te zijn
lief zwart varkentje
leun maar tegen de vleugel
ik moet je fouilleren,
en sta je keurig stil
anders ga je op de gril
één aanraking,
een golf van geluk doortrekt mijn vlees,
aWoehhh…hierrr komt de Wolf
knibbel, knabbel, ga je knorren
ga je snorren varkentje, daar is mijn dikke…
aWoehhh…hierrr komt de Wolf.

Varkentje’s kastanjebruine ogen spugen vuur
‘een gedicht, ik…weet niet
voel je zijn zweterige klauwen!’
Varkentje gaat verder:
‘ Een bezwering, dat is het ja
behoorlijk overspannen ook,
kom zeg…
bestaat er een groter cliché, leerling wordt verliefd op pianolerares ? ‘

Je bent prachtig, Donker Zwart Varkentje,
pootjes op de toetsen, je zit mooi rechtop
streng en ontspannen, alsof een lach je inpakte
en vasthoudt aan het grote instrument.

‘ Was dit het, ik wil naar huis.’
zegt Varkentje
de bosnimf knikt en besluit,
‘ Wolf doodde de verliefde tijd,
met zingen aan jouw balkon varkentje
dat geloof ik echt…
O muziek,
is alles wat er is
onzichtbare Bloem van verderf.’
de nimf verdween en Varkentje liep,
na wat een lichte duizeling leek,
verder het slingerpad af.

S.K.© 2014

 

Geen Hoop

Er is geen hoop enkel een vergezicht

langs oude dakpannen, drijven wolken doodstil

de stad in terwijl de schemering valt

bloedt een roestige spijker uit op de raamstijl.

Al de verzinsels ideeën wat doet het er toe

ik lig wat op bed verder niks

niemand die me ziet behalve een spin hij is ook moe,

zwaar geworden van wijn

glijden we een angstdroom in

over die grote zwarte gletsjer

hoor ik het gezoem van de koelkast

de reutel , de stilte die erna valt

met me mee verhuisd is hoe vaak nog… stik.

Er is geen hoop steeds dezelfde geluiden

dezelfde troep al doorleef je eeuwen

gevangen in dit broos omhulsel waar het rommelt en broeit

de Salmonella waart door zijn kromme straten

in stegen, rondom stinkende poelen het onkruid groeit.

Het is ‘t voorportaal, waar Hades lacht om mijn hele bestaan

als maar hoger en hoger meer trappen op, een overloop

huurverhoging €49 p/m !, Lieve Heer wat heb ik U misdaan?

wéér al mijn meubels omhoog gesjouwd naar een zolder

er is geen hoop.

 

 Thursday Motel                                                             ( ‘het kan wel!’ – Goos )

Augustus, de stad is druk

en beweegt broeierig 

mijn vriend kil is  

vertrokken naar Thursday Motel

daar ouwehoerde we

jongen ouwehoeren tot de ochtend

door ’n kerstnacht, zo met die dagen

van ‘ het kan wel! ‘ en barbecue.

Ik zit stil , beweeg me

nauwelijks de fut is eruit

een oude slang met enkel dorst

ik mis je vriend

lieve vriend, enige vriend 

nu ik alleen drink verliest

ook bij mij de schijn langzaam

maar zeker haar glans.

Dus rij me de stad uit

tot daar

waar het koel is en de grond doodstil

diep gebogen onder het ruisende bladerdek

van je nieuwe vriend de bescheiden Berk

zoemt je naam

in oren van paarlemoer.

S.K. © 2013