PS waar nu opeens het zwarte kader vandaan komt in de nieuwe tekst.? dat mag Joost weten




MACHTELIJN    ( voorjaar 2009 )                 
                                            
Ze kijkt me aan kastanje bruin en nuchter
als een zeebries.
door haar ogen ziet de dichter zich opnieuw,
op staande voet, hoe zalig verlies...
Ze kijkt me aan, op 'n krotzolder 
onthult een passpiegel mijn Dantesk bleke lijf
keukenzeil ruikt er naar curry, in 't 
trappenhuis gilt 'n seniel oud wijf.
Ze kijkt me aan, mooi zondagskind van 
een zoete lente die naar hartenlust begon 
tijd is verstreken, heb wat nieuwe
woorden geleerd deed dingen die ik niet kon. 
Ze kijkt me aan vanuit een kille
ochtend nevel in de havenstad R,
op 'n plein mijn automobiel, achtergelaten 
voor dood, naja bijna,te voet verder
Ze kijkt me aan, nimfijn -
Machtelijn, engel van de hoogste rang, 
naar 'n Praagse zomer met de nachttrein
je moeder toen( Amai)..ik bang sigaretten rokend
op de gang                  
Ze kijkt me aan, haar geluiden
van zijde en een dozijn armbanden rinkelen,
stopt ze me met haar fiets, we raken elkaar
mijn dochter, here comes the sun.  


 

Paganini

 

Wat voor Kunstenaar zou ik zijn ( voorstellen)

als ik niet ook een Fantast was..?

Eens lag ik op een naar diesel en schimmel

riekend  gevonden stuk karton

aan de Antwerpse dokken,

onder een camion – 2de Kerstdag 1991

Ik en de Sovjet Unie vielen uit elkaar.

Nu luister ik Paganini op mijn headphones –

schrijf ’t op proleet: Viool Concert 1 door Hilary Hahn –

mijn benen omhoog,

hoog op een balkon

in de City van Breda.

 

 

Sarah Huckabee Sanders

Sarah Huckabee Sanders is de perschef van het witte huis

en ik heb met haar te doen…

waarom?
tja dat is het ‘m net, dat weet ik niet…nog niet

omdat ze opvalt en uitsteekt net als haar baas T.
wat is er met deze vrouw dat mijn gevoel prikt

komt het door haar uiterlijk

is het de naam

hoezo wil ik ’n reportagedicht over haar schrijven.

Sarah Huckabee is een intelligente

godvruchtige vrouw
ze heeft gevoel voor humor,

én ze is erg fanatiek

een bijzonder mooie combinatie van kwaliteiten


maar waarom voel ik me in haar in ?

Omdat je aan ziet komen dat ze gaat vallen
omdat ze gaat falen net als haar voorganger
zie afkorting: na haar komt er gewoon een nieuwe S.S.’er
zijn de Amerikanen Sarah binnen een maand alweer vergeten
…Next
Maar wat kan mij dat eigenlijk schelen

Sarah kent mij niet

ik ken haar enkel van tv ’s nachts wanneer ik CNN kijk

als ik ’s nachts geen tv zou kijken dan bestond dit gedicht niet

dan bestond heel Amerika niet eens

met Sarah erin..

Sarah is de tweede persvoorlichter van the White House

in minder dan een jaar tijd,
zij
moet er voor zorgen dat het regime van haar baas

een volwassen en standvastig imago krijgt

haar baas is De Sterke Leider ,

een held van het Volk, hij is het Volk

er bestaan geen leugens

en de leugens die er zijn mag Sarah wit wassen

voor haar collega’s

voor de camera’s

Sarah wast De Sterke Leider wit

dag voor dag

Een gigantische opgave, ga d’r maar aan staan
Sarah Sisyphus…

Kijk, een nieuwe dag gloort voor het bewind

de pers wordt voorgelicht de zaal vol zoemt en siddert

ze is er klaar voor

ze drukt de nagels van haar linkerhand diep in de rand van het katheder

met de rechter wijst en prikt ze…

naar het journalisten gespuis daar onder 

ja jij daar ja…ja toe maar kom maar op
ze geniet als ze kan prikken

sparren

als ze mag uitdelen

het regent vragen, allemaal aan haar, iedere dag

maar het zijn godver wel veel vragen,

en de meeste zijn uiterst gemeen en gericht aan haar baas

maar zij Sarah is zijn wachter

nachtblauw de vlag die hem uit de wind houdt

( doorzichtig is haar jurk tot net boven de knie)

zo vol in de strijd

voor het oog van de camera is de persvoorlichtster zeker

geen onaantrekkelijke vrouw,

als je van het occulte houdt

en haar grimeur máát weet te houden

met de grijs-zwarte oogschaduw net voor uitzending,

nee niet de dagen, waarop die opmaak nicht

nog bezopen is van de nacht tevoren

dan doet hij maar ’n dotje, en kladdert maar wat

in de rondte

Dan krijgt je: zwarte dikke strepen…de make up artiest blijkt een labiel

mannetje, aangenomen door Melania

Zwarte strepen on top of:

Sarah’s prachtige ree-bruine ogen, die ongelijk zitten

het is geen scheelzien,

maar  haar ogen staan niet  echt lekker op de zelfde hoogte naast de neus

En wat ziet het Volk ?

De camera is meedogenloos

zij zien een mens grote racoon in een jurk

die de verzamelde Pers van het machtigste land op aarde toespreekt !

( ik gebruik ook drugs, dagelijks, nee echt…ik zit voor het flatscreen samen met haar kinderen op de bank en kijk naar mama Sarah de racoon)

rephrase:… de rapen zijn gaar

iedereen ziet dat Sarah het zwaar heeft

duizend gemene vragen, op zo’n Pers dag

iedereen ziet ’t , iedereen

het zijn teveel vragen

waarvan ze de antwoorden moet oppoetsen

weet ze nog wat ze hoort, wat ze zei?
zoals ze daar staat & praat,

ze staat weer op,

valt, trekt zich op met een laatste nagel aan het katheder

praat, praat, praat en praat,

valt, struikelt en staat weer, 

praat, en het blijft vragen regenen

wanneer achter haar

schaduwen opdoemen op de muur,

handen

handschaduwbeelden,.. hophophop

een hand wrocht zich in een konijn

een rondje voor het oog, 3 vingers maken de oren…

hophophop gaat het schaduwkonijn

het oogje van konijn wordt een kontgaatje

naast het kontgaatje groeit de andere hand tot enorme klauw

het kontgaatje raakt in paniek

de schaduw bibbert

de klauw en het gaatje zitten elkaar achterna

alles in het schimmenspel loopt door elkaar heen en over elkaar heen

de schaduwenklauw graait naar Sarah’s benen

het kontgaatje is verdwenen van het toneel
de ruimte achter Sarah trilt als een luchtspiegeling
Sarah merkt ’t maar durft niet om te kijken

voor geen goud kijkt ze om

oorsuizen en hartkloppingen nemen het over

Sarah verstijft en kijkt de zaal rond…

ondertussen blijft het maar vragen regenen
een lange schaduwvinger glijdt over haar gezicht,

haar hals

haar keel voelt droog

Sarah gaat verder,

en blijft de hongerige journalisten onder haar aanwijzen

een jonge journalist op de eerste rij heeft ’n vraag,

steekt zijn hand op…
op dat moment glipt de schaduwvinger weg van Sarah’s hals

zo de coulissen in

niemand ziet het

de jonge journalist ziet het wel ( alleen hij ?)

nog met zijn opgestoken hand kijkt hij kort weg van Sarah

Wat is dat Ding..?

De zaal valt stil,

een hoge pieptoon vult het hoofd van de jonge journalist,
hij kijkt weer naar Sarah op het podium

nu zijn ze met zijn twee, alleen hij en Sarah

het gepiep gaat pijn doen 

zo hoog is dat gepiep

Wat is dat Ding..?

Sarah fronst…schraapt haar keel

iets trekt er aan de binnenkant van haar gefrons

de frons verandert in een zwart gaatje…what the Fack

Sarah schraapt en gromt

de jonge journalist kan zijn ogen niet van het gaatje houden

uit het zwarte gaatje komt de zélfde pieptoon als,…hoe ?
als het gepiep dat binnen in zijn eigen hoofd,

Sarah maakt een grimas
het gaatje scheurt en wordt groter trekt de huid los,

het breekt

er is geen houwen meer aan

haar bruine ogen zijn los geraakt en rollen over haar gezicht

in blinde paniek

het zwart gaatje is een Gat geworden, in het zwarte dááronder – nog ’n verdieping lager – gaapt een afgrond 

heel even stopt het..,

een oog is blijven plakken op een jukbeen, het ander oog ergens in een mondhoek

de ogen kijken elkaar scheef en verschrikt aan ( ze knipperen naar mekaar om hulp),
opnieuw bewegen Sarah’s grote oogbollen,
ze kijken in het pikzwart Gat,

in het midden van wat er nog over is van haar gezicht,

er is geen bodem…dan smelt haar gezicht,

de ogenbollen spatten, vloeibaar geworden stromen ze weg

met de huid

rotte eieren lucht is het allerlaatste briesje op Sarah’s huid. 

Op de achterste rij moet iemand keihard niezen 2 keer, 3 keer,

iedereen in de zaal draait zich om en zucht
het niezen stopt, gelach…journalisten draaien zich weer naar Sarah op het podium

de vragen zijn terug

de jonge journalist op de eerste rij raapt zijn laptop van de vloer

deze was gevallen

wat het zwarte Gat was is weer het kleine streepje net boven haar neus,

dat donkere fronsje,

is het enige wat er nog van over is en dat paar grote bruine ogen bij elkaar houdt,
en dat raakt me,

dat fronsje van Sarah

ontroert me

for God and Country
opstandig fronsje,
want
The Show Must Go On. 

 

Test  zondag 18 februari 2018

Ergens op het snijpunt                                                                                                                                 tussen feit en verzinsel,

daar waar allerlei vreemdsoortigs                                                                                                       een eigen leven gaat leiden.  ( tekst van Lauren Slater)

 

Zundert 5 december 2017

Hee ma
heel dapper, jaja reeds 3 weken
is hij gestopt met Seroxat,
in de 115 langs baantjespad
het is die ander die ‘t me moet uitleggen….
de hel zijn de anderen
die me vertellen hoe te genieten
als dat al iets is
is mijn huilen genieten
gestopt met drugs
moet ik huilen als ik Sinterklaas zie..
huilen om een lach
moet ik huilen om een kale tak
moest huilen als n klein meisje toen ik de lichtgroene envelop in de brievenbus liggen zag,
het stukje plakband Jij erop
heldin.

 

Balkon ( naar Boris Rizji )

De avond zon
schijnt op de Grote Kerk
en recht krom
als een asperge
duwt ze
haar grauw
en afgetrokken wit
de blauwe lucht in
het licht
maakt indruk,
op een balkon
zit ik een hoog
achter
en gluur
over de reling
mijn voeten hangen
tegen de tralies
languit….
ik zit in een kooitje,
schuin onder me
speelt in de arcade
een trompet en sax
Jazz oude stijl
blaast vals
mijn luie tenen
3
oude mannetjes
bewegen houterig
als kinderspeelgoed
een blonde vrouw danst met een parapluutje
ze heeft jouw handen
het Jazz kwartet
ze lopen
richting de stad
en hun toeterklanken
laag vliegen
het veranderd
in janken
van ’n scooter
die ze meeneemt
tot ze wegkwijnen
de geluiden
onder een zelfde boog
aan het eind
van de straat en verdwijnen
een hoek om.

 

Donker Zwart Varkentje,

Je bent prachtig Donker Zwart
Varkentje,
pootjes op de toetsen, je zit mooi
rechtop
streng en ontspannen, alsof een lach je inpakte
en vasthoudt aan het grote instrument.

Luister,
dit is een verhaal
van Donker Zwart Varkentje
de bloedstollend mooie
muziekjuf;
zij is een wijs dier
dat altijd hard werkt
onderweg naar de volgende les.
Allegro… hoor toch ‘s,
hoe het geklikklak van haar
hakjes
stalen traptreden geselt
’t laat galmen tussen de kale
muren
van haar muziekkasteel
op naar het eind
van een verlaten gang
achter een deur
waar haar verfijnde stem werkt
het ronde raampje in de deur beslaat.

Als de muziek stopt,
de piano gedooft
en ze alleen met haar iPhone is
dan…
drinkt ze om te ontspannen
kopjes cappuccino,
aan de rand van een bos
op een terras overgoten
met bloederig november blad
een dag als vandaag
vrijdagmiddag,
Varkentje zit en nipt van haar koffie.

Maar iets is anders vandaag …
tussen de losse blaadjes sist er wat
Donker Zwart Varkentje wil hier
weg
het terras af, onverwijld
staat ze op en vertrekt de cappuccino
achterlatend
het bos in.

In het bos slentert ze een
slingerpad af
dat ze dromen kan, onder oude platanen,
en vertrapt een dode tak, krak…
Varkentje kijkt omhoog
daar boven het bladerdek
daalt een bosnimf neer,
een hemels wezen
gedragen in een zilver-turquoise nevel
Varkentje’s mond valt open,
recht voor Varkentje’s neus
hangt de bosgodin;
‘dat treft dat ik jou hier tegenkom’ zegt ze,
Donker Zwart Varkentje denkt: ‘ What the Feck…,en
wat heb ik nou aan mijn fiets hangen…’
De spieren in Varkentje’s bevallige pootjes voelen wat slapjes
als de mistige bosnimf
vliegensvlug beweegt
een dubbele salto achterwaarts maakt,
en nu geruisloos blijft zweven
ter hoogte van Varkentje’s rechter oor;
‘nu zullen we het krijgen’ denkt Varkentje

de bosnimf fluistert: ‘ Ken jij Krullen Wolf, varkentje?’
‘Jajaja… ik ken Krullen Wolf,
heb met hem gewerkt
aan de muziekschool in de Molenstraat
werkelijk een artiest
met een goed muzikaal oor,
een uiterst charmant dier ook ’

‘ Wist je trouwens dat hij dichter is
en een van zijn gedichten aan jou opdraagt Varkentje
het is een nieuw werk
pas geschreven én nog ongelezen
ik heb het toevallig bij me.’
zegt de nimf
‘ Ik weet nergens niets van mevrouw nimf .’ antwoord Varkentje…
‘ maar het heeft er alle schijn van,
dat u speciaal voor mij dit bos in bent komen zweven
met exact dit speciale gedicht onder uw nimfenvleugels
om het nu onder mijn neus te schuiven
dus waarom ook niet,
kom maar op!’ zegt varkentje.

Het gedicht van de Wolf:

Ergens niet ( heel) ver weg
bestaat een parallelle wereld
waar het altijd schemert
daar stipt mijn denken aan jou
een plek aan op de tast
waar we heen zouden kunnen,
bang hoef je niet te zijn
lief zwart varkentje
leun maar tegen de vleugel
ik moet je fouilleren,
en sta je keurig stil
anders ga je op de gril
één aanraking,
een golf van geluk doortrekt mijn vlees,
aWoehhh…hierrr komt de Wolf
knibbel, knabbel, ga je knorren
ga je snorren varkentje, daar is mijn dikke…
aWoehhh…hierrr komt de Wolf.

Varkentje’s kastanjebruine ogen spugen vuur
‘een gedicht, ik…weet niet
voel je zijn zweterige klauwen!’
Varkentje gaat verder:
‘ Een bezwering, dat is het ja
behoorlijk overspannen ook,
kom zeg…
bestaat er een groter cliché, leerling wordt verliefd op pianolerares ? ‘

Je bent prachtig, Donker Zwart Varkentje,
pootjes op de toetsen, je zit mooi rechtop
streng en ontspannen, alsof een lach je inpakte
en vasthoudt aan het grote instrument.

‘ Was dit het, ik wil naar huis.’
zegt Varkentje
de bosnimf knikt en besluit,
‘ Wolf doodde de verliefde tijd,
met zingen aan jouw balkon varkentje
dat geloof ik echt…
O muziek,
is alles wat er is
onzichtbare Bloem van verderf.’
de nimf verdween en Varkentje liep,
na wat een lichte duizeling leek,
verder het slingerpad af.

S.K.© 2014

 

Geen Hoop

Er is geen hoop enkel een vergezicht

langs oude dakpannen, drijven wolken doodstil

de stad in terwijl de schemering valt

bloedt een roestige spijker uit op de raamstijl.

Al de verzinsels ideeën wat doet het er toe

ik lig wat op bed verder niks

niemand die me ziet behalve een spin hij is ook moe,

zwaar geworden van wijn

glijden we een angstdroom in

over die grote zwarte gletsjer

hoor ik het gezoem van de koelkast

de reutel , de stilte die erna valt

met me mee verhuisd is hoe vaak nog… stik.

Er is geen hoop steeds dezelfde geluiden

dezelfde troep al doorleef je eeuwen

gevangen in dit broos omhulsel waar het rommelt en broeit

de Salmonella waart door zijn kromme straten

in stegen, rondom stinkende poelen het onkruid groeit.

Het is ‘t voorportaal, waar Hades lacht om mijn hele bestaan

als maar hoger en hoger meer trappen op, een overloop

huurverhoging €49 p/m !, Lieve Heer wat heb ik U misdaan?

wéér al mijn meubels omhoog gesjouwd naar een zolder

er is geen hoop.

 

 Thursday Motel                                                             ( ‘het kan wel!’ – Goos )

Augustus, de stad is druk

en beweegt broeierig 

mijn vriend kil is  

vertrokken naar Thursday Motel

daar ouwehoerde we

jongen ouwehoeren tot de ochtend

door ’n kerstnacht, zo met die dagen

van ‘ het kan wel! ‘ en barbecue.

Ik zit stil , beweeg me

nauwelijks de fut is eruit

een oude slang met enkel dorst

ik mis je vriend

lieve vriend, enige vriend 

nu ik alleen drink verliest

ook bij mij de schijn langzaam

maar zeker haar glans.

Dus rij me de stad uit

tot daar

waar het koel is en de grond doodstil

diep gebogen onder het ruisende bladerdek

van je nieuwe vriend de bescheiden Berk

zoemt je naam

in oren van paarlemoer.

S.K. © 2013